Leon DeWinter: Not the citizen but the small elite chooses

As promised, here is the English translation of the opinion piece by Leon DeWinter which appeared in the December 12th edition of the Dutch newspaper, De Telegraaf. Thanks to Agent 69 for sending this and providing the translation as well.

Throughout Europe, citizens look powerlessly at the decisions of ruling political‐cultural classes that deal with awe‐inspiring issues.

One such issue is mass migration. The welfare states, according to the elites, must open their borders to non‐Western migrants. The welfare state does not exist outside the Western Protestant nation states, or: its religious‐cultural identity is of crucial importance. Do immigrants with non‐Western religious cultures disturb the welfare state, which is an impressive function of the cultures of northern European peoples? Can the welfare state survive if it also needs to be an immigration state? The elites claim that this is possible ('Wir schaffen das') but refuse to mention the confusing consequences that disrupt mutual trust: chronic unemployment, high crime rates, religious backwardness.

And the energy problem? There are scientists who think differently about climate change than the elites, but moderates and skeptics have not been heard by parliament. They also do not speak in the media. And if that does happen, they are put away as 'deniers' ‐ in the sense of Holocaust deniers, so genocidal climate killers.

Since the beginning of parliamentary democracy in the nineteenth century, 'climate' has never been on the agenda of parliament and government. This subject is larger than any other subject, apart from war, and has only existed for two decades; the choices that our elites make as a result of this have enormous consequences for the energy supply, and thus for the foundations of our society.

Today, in The Hague and in Brussels, themes are so extensive that they transcend the field of politics. But the decision‐making process has remained the same. On the basis of a vote issued by the civilian population once every four years, a small elite claims the right to change our society existentially and forever. They do not want to realize that the gigantic extent of the problem is not in balance with that
one election vote.

Brussels has processes that are intentionally complex and largely invisible. The unification of Europe has been set up from the beginning as a 'top‐down' project: the elites lead their peoples to an ever closer form of living together, which ultimately leads to a real union led from a powerful center. For this, the nation states, and everything that belongs to them culturally, such as patriotism, nationalism, ethnic and religious identity, must be watered down. The people involved are not asked for approval while they are being rummaged into a union.

Just like migration, the so‐called energy transition shakes society to its foundations. Here the elites claim apocalyptic problems; if they really are so colossal, should citizens nevertheless express themselves through binding referendums on the need to adapt the fabric of society to the smallest fibers?

In the back rooms in the Hague, the unelected stakeholders discussed the energy transition. Many hundreds of billions have to finance the build‐up of geothermal energy, solar energy and wind turbines. Yield: in 2100 a heating reduction of 0.0003 Celsius (if the calculation models correctly predict the warming, which is still the question).

The elites have annexed and closed the major themes of our time for those who disagree with them ('racist', 'Islamophobic', 'sexist', 'fascist', 'Jew‐hater'). The so‐called 'populism' is a direct reaction to this. Just like the Yellow Hesjes. Just like Trump and the rise of the Alternative für Deutschland.

Most media behave like state propaganda organs as their journalists inhabit the same ideological and cultural cosmos as the political elites. Thus politicians, without being denounced by most media, can propose propaganda and censorship models in the Marrakesh Pact that until recently only occurred in tyrannies. They are counting on the powerful online companies to censor unwelcome messages. They do so eagerly because their directors also live in that cosmos.

Due to migration and energy adjustments, Western life patterns come under pressure, and many Europeans realize this, most of whom are reasonably satisfied with their current existence. Numerous middle groups, better educated and better informed by the Internet than any other generation in
human history, conclude that they are pawns in a transnational, globalistic chess game of intellectual and political upper layers, often organized in elusive NGOs, the shock troops of the left, who work with government subsidies and donations from just as elusive billionaires. The 'common man' should not curse but -- submissive and meat‐free and sugar‐free -- follow the visionary elites when they go to the diversity, gender, climate, migration and identity paradise.

I'm curious how long this goes on before the bomb really bursts.

Indeed. We are all waiting to see when the balloon goes up... and who goes with it!

Leon DeWinter: Niet de burger maar de kleine elite kiest

From across the pond, Agent 69 has sent us the op-ed section of the December 12th edition of the Dutch newspaper De Telegraaf. Since blowing up the photo may not work for you, 69 has kindly copied the text of the excellent column by Leon DeWinter, which follows. He's also given us a translation into English, which I'll post next. Ed.

In heel Europa kijken burgers machteloos naar de besluiten van heersende politiekculturele klassen die zich bezighouden met ontzagwekkende issues.

Eén zo’n issue is massamigratie. De verzorgingsstaten, zo menen de elites, moeten hun grenzen openen voor niet-westerse migranten. De verzorgingsstaat bestaat niet buiten de westers-protestantse natiestaten, ofwel: zijn religieus-culturele identiteit is van cruciaal belang. Verstoren migranten met niet-westerse religieuze culturen de verzorgingsstaat, die een indrukwekkende functie is van de culturen van NoordEuropese volken? Kan de verzorgingsstaat overleven als hij ook een immigratiestaat moet zijn? De elites beweren dat dat kan (’Wir schaffen das’) maar weigeren de verwarrende gevolgen te benoemen die het onderlinge vertrouwen verstoren: chronische werkloosheid, hoge criminaliteitscijfers, religieuze achterlijkheid.

En de energieproblematiek? Er zijn wetenschappers die anders over klimaatopwarming denken dan de elites, maar gematigden en sceptici zijn niet gehoord door het parlement. Ze komen evenmin aan het woord in de media. En als dat wel gebeurt, worden ze weggezet als ’ontkenners’ – in de zin van Holocaust-ontkenners, dus genocidale klimaatmoordenaars.

Sinds het begin van de parlementaire democratie in de negentiende eeuw heeft ’Klimaat’ nooit op de agenda’s van het parlement en van de regering gestaan. Dit onderwerp is groter dan enig ander onderwerp, op oorlog na, en bestaat pas sinds twee decennia; de keuzes die onze elites naar aanleiding hiervan maken hebben kolossale consequenties voor de energievoorziening, en dus voor de fundamenten van onze samenleving.

In Den Haag en in Brussel spelen tegenwoordig thema’s die zo omvangrijk zijn dat ze het terrein van de politiek overstijgen. Maar het besluitvormingsproces is hetzelfde gebleven. Op basis van een stem die door de burgerbevolking één keer per vier jaar wordt uitgebracht, claimt een kleine elite het recht onze samenleving existentieel en voor altijd te veranderen. Zij wil er zich geen rekenschap van geven dat de gigantische omvang van de problematiek niet in balans is met die ene verkiezingenstem.

Brussel kent processen die met opzet complex zijn en grotendeels onzichtbaar blijven. Het unificeren van Europa is vanaf het begin als een ’top-down’ project opgezet: de elites leiden hun volken naar een steeds hechtere vorm van samenleven die uiteindelijk moet leiden tot een heuse unie geleid vanuit een krachtig centrum. Daarvoor moeten de natiestaten, en alles wat daar cultureel bij hoort, zoals vaderlandsliefde, nationalisme, etnische en religieuze identiteit, worden afgezwakt. De betrokken volken wordt niet om goedkeuring gevraagd terwijl ze een unie in worden gerommeld.

Net als migratie doet de zgn. energietransitie de samenleving op haar grondvesten schudden. Het gaat hier, zo beweren de elites, om apocalyptische problemen; als ze werkelijk zo kolossaal zijn, dienen burgers zich toch via bindende referenda te uiten over de noodzaak het weefsel van de samenleving tot in de kleinste vezels aan te passen?

In Haagse achterkamers bespraken clubjes ongekozen belanghebbenden de energietransitie. Vele honderden miljarden moeten de opbouw van aardwarmte, zonneenergie en windmolens financieren. Opbrengst: in 2100 een opwarmingsreductie van 0.0003 Celsius (als de rekenmodellen correct de opwarming voorspellen, wat nog maar de vraag is).

De elites hebben de grote thema’s van onze tijd geannexeerd en afgesloten voor wie het met hen oneens is (’racist’, ’islamofoob’, ’seksist’, ’fascist’, ’jodenhater’). Het zgn. ’populisme’ is hierop een directe reactie. Net als de Gele Hesjes. Net als Trump en de opkomst van de Alternative für Deutschland.

De meeste media gedragen zich als staatspropaganda-organen aangezien hun journalisten dezelfde ideologische en culturele kosmos bewonen als de politieke elites. Dus kunnen politici, zonder daarvoor door de meeste media te worden gehekeld, in het Marrakesh Pact propaganda- en censuurmodellen voorstellen die tot voor kort alleen bij tirannieën voorkwamen. Zij dragen de machtige online-bedrijven op onwelgevallige berichten te censureren – dat doen zij gretig omdat hun bestuurders ook in die kosmos leven.

Door migratie en energie-aanpassingen komen de westerse levenspatronen onder druk te staan, en dat beseffen veel Europeanen, van wie de meesten redelijk tevreden zijn met hun huidige bestaan. Talloze middengroepen, beter opgeleid en mede door internet beter geïnformeerd dan enige andere generatie in de menselijke geschiedenis, stellen vast dat zij pionnen zijn in een transnationaal, globalistisch schaakspel van intellectuele en politieke bovenlagen, vaak georganiseerd in ongrijpbare ngo’s, de stoottroepen van links, die werken met overheidssubsidies en donaties van net zo ongrijpbare miljardairs. De ’gewone man’ moet niet zeiken maar gedwee en vlees- en suikervrij de visionaire elites volgen wanneer ze optrekken naar het diversiteits-, gender-, klimaat-, migratie- en identiteitsparadijs.

Dus wordt er ’tegen’ gestemd. Trekken Fransen gele hesjes aan. Gaan mensen zich te buiten aan gescheld en getier. Wordt Zwarte Piet een halszaak. Want ’de’ politiek heeft zich van hen afgekeerd.

Ik ben benieuwd hoe lang dit doorgaat voordat de bom echt barst.

Dhr DeWinter is not alone. We are all waiting to see when the balloon goes up... and who goes with it!